Achtergrondinformatie

Op de vraag wat mijn motivatie is om dit werk als Kerkelijk Adviseur te gaan doen, is geen eenvoudig antwoord te geven. Soms resulteren de dingen op een onnavolgbare wijze tot iets wat prima in elkaar past. In grote lijnen mijn weg naar dit vak hieronder.

Pilotendroom

Het was eind 2002 dat ik op 20-jarige leeftijd afstudeerde als piloot voor de burgerluchtvaart. Een droom die voor veel jongens (en meisjes) ook een droom blijft, maar voor mij werkelijkheid werd. Het was echter nog datzelfde jaar dat ik niet door de jaarlijkse medische keuring kwam en mijn bevoegdheid als piloot direct weer moest inleveren…

Dan maar theologie

De keuze voor theologie (HBO / Christelijke Hogeschool Ede) kwam niet als vanzelf. Nadat je jarenlang hebt gewerkt aan het bereiken van je droom is het niet makkelijk overschakelen naar iets anders. Gesprekken met een goede vriend van die tijd wekte mijn interesse voor ‘GPW’ (godsdienst pastoraal werk). Ik zag het toen meer als een tussenjaar of tijd voor bezinning.

“Nadat je jarenlang hebt gewerkt aan het bereiken van je droom is het niet makkelijk overschakelen naar iets anders.”

Stichting MAF Nederland

In het derde studiejaar GPW solliciteerde ik bij Stichting MAF Nederland, in eerste instantie als vrijwilligerscoördinator. Deze stichting werkt vanuit een christelijk zendingsmotief met kleine vliegtuigen in ontwikkelingslanden. Zo komt hulp en het evangelie op praktisch onbereikbare gebieden. Mijn passie voor vliegtuigen en God kwamen hier samen!

Tijdens de bijna negen jaar die ik vervolgens bij MAF werkte, en de vrijwilligersbegeleiding en professionalisering deed, ontdekte ik andere competenties bij mijzelf. Er kwam zelfs creativiteit naar boven. En met de combinatie van analytisch denken en projectmatig werken vormde dit de basis voor de ontwikkeling van de evenementen(afdeling). Ruime tijd heb ik verschillende evenementen bedacht, ontwikkelt, uitgevoerd en daarbij leiding gegeven aan zowel het project als de vrijwilligers.

En geloof en kerk dan…

Ergens daar doorheen verweven zit het geloof en de kerk. Het verlangen om deel te zijn van een gemeenschap met een verhaal (en een geschiedenis), de gesprekken over de waarde en betekenis van Bijbel en geloof, het zoeken van stilte en zingeving, ze hebben altijd in meer of mindere mate een rol gespeeld. Ik zou die rol willen omschrijven als een constant verlangen. Een zoeken naar een anker, een houvast, een samen, hier ‘beneden’. Maar ook verlangen naar bestemming, in het klein, een gevoel, een moment, als tekenen van het Koninkrijk, vooruitwijzend naar wat nog komen gaat.

“We zijn immers onderweg en worden daardoor gevormd.”

Ik heb mijn voorkeur voor orthodox-evangelische kerken en gemeenten. Liefst met een lange geschiedenis van rijke ervaringen en momenten. Maar waar ook geloof en moed nodig was om te herstellen van de minder goede momenten. We zijn immers onderweg en worden daardoor gevormd. Waar echter door alle momenten heen, een vaste grond is, blijft, of juist opnieuw gevonden wordt, daar komt ruimte voor groei en verbinding.

Zoeken naar identiteit

Dit constante verlangen en een soort van ‘heilige onrust’ hebben mij doen besluiten om het ‘vak’ van gemeenteopbouw (weer) op te pakken. Met mijn inmiddels ontwikkelde vaardigheden en competenties kan ik mij dienstbaar maken voor de kerk (en de Heer van de Kerk). Bouwen aan een kerk die aanspreekt, om te vinden welke mij aanspreekt, en samen te ontdekken dat Hij het is tot ons en dus ook mij wil spreken.

“Om dat te ontdekken zijn er soms heel wat ‘rondvluchten’ nodig.”

‘Geloven in de kerk’ heb ik dan ook gekozen voor op mijn website. Want juist nu ‘het kerkelijke’ onder druk staat, komt die vraag steeds naar boven ‘geloven we nog in de kerk?’. Om dat te ontdekken zijn er soms heel wat ‘rondvluchten’ nodig, voordat die ‘bestemming’ concreet wordt. In dat proces zie ik veel vergelijk met mijn eigen zoektocht naar identiteit en bestemming nadat ik gedwongen moest stoppen met vliegen.

Knopjes, hendels en systemen

Kerken(raden) die dit verlangen (of die twijfel en moeite) herkennen probeer ik door visievorming en gezamenlijk zoeken te helpen om de goede stappen te kunnen zetten. Het is als het navigeren langs verschillende bakens uit bijv. de (godsdienst)sociologie, de organisatiekunde en praktische theologie. Het opent vensters en deuren voor nieuwe perspectieven en bestemmingen. In de cockpit van ‘veranderkunde’ en ‘gemeenteopbouw’ geven we richting aan de gemeente. Tegelijkertijd monitoren we het leef-, en leerklimaat in het ‘gemeente-vliegtuig’.

“In de cockpit van ‘veranderkunde’ en ‘gemeenteopbouw’ geven we richting aan de gemeente.”

‘Airmanship’

Als ik het beeld nog even doortrek dan zie ik alleen geen ‘automatische piloot’ in de dynamiek van gemeenteopbouw-processen. Maar juist in deze uitdagende omstandigheden worden de vaardigheden van de ‘piloot’ beproeft. ‘Airmanschip’ heette dat in de opleiding, een continu leerproces van reflectie en studeren om een veilige en goede reis te maken met een bekwame landing op de juiste bestemming uiteraard. Hier ligt mijn eigen ambitie.

“‘Airmanschip’ heette dat in de opleiding, een continu leerproces van reflectie en studeren om een veilige en goede reis te maken met een bekwame landing.”

Een lerende gemeente of setting heeft daarom mijn voorkeur. Leren betekent ook ontdekken, afhankelijk zijn en in meer of mindere mate voorlopigheid. Maar leren betekent net zo goed doen, oefenen, ervaren, innoveren, experimenteren. In deze setting word ik persoonlijk aangesproken. Mijn eigen leerproces, reflectie en ervaring leveren de motivatie en voldoening om door te gaan, om de onderste steen boven te halen, de kern te pakken te krijgen, te leren begrijpen. En dan is er die voortdurende dynamiek van nieuwe informatie, verbindingen, invloeden, die de input vormen om weer een nieuw reis van leren en persoonlijke groei aan te gaan, misschien in samenwerking met jouw gemeente…