Krimp & Reorganisatie

Afstand nemen van wat lange tijd zekerheid gaf

 

Het onvermijdelijke…

Er is aan de bel getrokken, de noodklok is geluid. Verandering van omstandigheden maakte het pijnlijk zichtbaar of vanuit classis of aanverwante colleges komen (kritische) vragen. Conclusie, de gemeente lijkt nog maar weinig (toekomst)perspectief te hebben. Tekorten op de exploitatie, te weinig ambtsdragers, het kerkbezoek is nog maar minimaal. Vrijwilligerstekorten, activiteiten stoppen, een nieuwe predikant beroepen (b)lijkt niet meer mogelijk. De krimp heeft zijn sporen getrokken, maatregelen zijn noodzakelijk …

Krimp- & Reorganisatie-trajecten vragen om een iets andere aanpak dan ‘gewone’ Opbouw- en Veranderingsprocessen. Bij krimp en reorganisatie loop je tegen harde grenzen aan. Financieel, organisatorisch of bestuurskundig, er moet ingegrepen worden om erger te voorkomen.

“Hoe kunnen we na de reorganisatie ons weer (of nog steeds) kerk en gemeente voelen?”

Hoe komen we er doorheen?

Van begin af aan richten we ons op hoe het wel kan, hoe kunnen we na de reorganisatie ons weer (of nog steeds) kerk en gemeente voelen. Hoe zorgvuldig het besluit ook wordt afgewogen, het is nodig om over het moment van reorganisatie en maatregelen heen te kijken. Hoe kunnen we in de nieuwe situatie een nieuw gevoel van vertrouwdheid hervinden? Wat is er voor nodig om door te kunnen? En welke plek nemen onze herinneringen en wellicht ook de pijn van afscheid in? Want ook al begrijpen we nog zo goed dat er iets gebeuren moet, de pijn of moeite zal er niet minder om zijn.

“De krimp heeft zijn sporen getrokken, maatregelen zijn gewoonweg noodzakelijk dat staat niet ter discussie. De vraag is vooral ‘hoe komen we er doorheen?'”

Een integrale oplossing

Wanneer duidelijk wordt hoe bepaalde maatregelen ingrijpen op het gemeente-zijn kan er ook gewerkt worden aan een alternatief of kunnen we constructieve voorbereidingen treffen. Het gesprek over mogelijke maatregelen en oplossingen geeft telkens weer nieuw inzicht in hoe men de gemeente ervaart, welke kerkvisie men heeft, waarop rust het vertrouwen en waar vinden gemeenteleden houvast. Het is dan ook niet goed om alleen te kijken naar de ‘technische kant’ van de reorganisatie. De gemeente zal zich een nieuwe werkelijkheid eigen moeten maken om te gaan inzien dat men na de reorganisatie ook nog kerk kan zijn. Dat vraagt om een integrale aanpak.

“De gemeente zal zich een nieuwe werkelijkheid eigen moeten maken om te gaan inzien dat men na de reorganisatie ook nog kerk kan zijn.”

Bezinning & Besluit

Het afstoten van een kerkgebouw en daaraan gekoppeld de herbestemming van het kerkgebouw, maar ook samengaan (fuseren) als kerkenraden, of als gemeente overgaan naar een andere gemeente. Welk scenario voor jouw gemeente ook geldt, het vraagt moed om de krimp te onderkennen en tegelijk de hoop proberen te hervinden. Neem de tijd om een goede bezinning met elkaar te hebben. Maak afspraken over het proces van afstemmen en hoe de besluitvorming zal gaan. Zo maak je ruimte om los te kunnen laten wat lange tijd zoveel zekerheid gaf.


Ook als kerkenraadslid/ambtsdrager moet je loslaten wat ook jou lange tijd zekerheid gaf. Je zit in ‘hetzelfde schuitje’ als de gemeente. Alleen al daarom is het goed om een onafhankelijke begeleider erbij te vragen. Ook na de reorganisatie wil je met elkaar verder, voorkom dat je tegenover elkaar komt te staan of dat je van elkaar vervreemd. Ik help je/jullie graag zodat je verder komt of weer verder kunt.

Bernhard Vosselman